Eftirtaldar vísbendingar geta bent til þess að einelti eigi sér stað:

Skólinn
Barnið vill ekki alltaf, stundum eða tímabundið fara í skólann.
Barnið hræðist að fara eitt í og úr skóla.
Barnið mætir iðulega of seint í skólann og fer að skrópa.
Barnið forðast ákveðnar aðstæður í skólanum t.d. leikfimi og sund.
Barnið fer að fá lægri einkunnir, skortir einbeitingu - örðugleikar í námi.
Barnið leggur fyrr eða seinna af stað í skólann en venjulega.

Félagarnir
Barnið forðast vini og önnur börn.
Barnið lokar sig af og hættir að sinna áhugamálum sínum.

Hegðun
Barninu líður illa en vill ekki segja hvað er að.
Barnið rýkur upp af litlu tilefni, er pirrað eða stjórnlaust í skapi.
Barnið biður um aukapening eða byrjar að hnupla þeim.Heilsufar
Líkamlegar kvartanir, t.d. höfuðverkur og magaverkur.
Svefn- og matarvenjur barnsins breytast. 
Barnið er með marbletti og skrámur sem það getur ekki skýrt.

Ef grunur leikur á að barnið verði fyrir einelti
Ræða skal opinskrátt við barnið, hlusta á það, trúa því og gefa því tíma. Til dæmis má byrja að ræða almennt um veruna í skólanum, með hverjum barnið leikur sér, hvað það gerir í frímínútum o.s.frv. Reynið að hafa stjórn á tilfinningum og forðist ásakanir og reiði.

Hafið samband við umsjónarkennara sem fer af stað með viðeigandi aðgerðir innan skólans.

Ekki gefast upp, það getur tekið tíma að koma upp um og leysa eineltismál. Gott samstarf við skóla er mikilvægt. Einnig er mikilvægt er að láta skólann vita strax ef aðgerðir virðast ekki bera árangur.

Hvernig geta foreldrar hjálpað börnum sínum að takast á við einelti?
Upplýsa barnið um þrjár grundvallarreglur sem gott er að fara eftir:
Vera ákveðin/n.
Leita eftir stuðningi foreldra, kennara og félaga.
Forða sér strax úr aðstæðum.

Hvetja þarf barnið til að segja frá því sem er að gerast í skólanum og tala um líðan sína.

Hjálpa barninu við að mynda vinatengsl - einn vinur getur skipt sköpum.

Kenna barninu að bregðast við stríðni og æfa/ þjálfa barnið heima. Þetta eru viðbrögð eins og að láta sem stríðnin hafi engin áhrif, svara ekki, vera yfirvegur og afslappaður, nota fyndni og grín, beita sjálfsstyrkjandi aðferðum eins og að hugsa að þetta sé vandamál þeirra sem standa að eineltinu.

Efla sjálfstraust barnsins. Foreldrar mega ekki ofvernda barnið og passa þarf upp á að það einangri sig ekki. Munið að hrósa því fyrir að takast á við vandann.

Þolandi eineltis sýnir mikið hugrekki með því að segja frá og mæta í skólann á hverjum degi.

Hvað ef barnið mitt er gerandi?
Hafið samband við skóla, þar er hægt að setja í gang viðeigandi aðgerðir.

Reiði og skammir duga skammt. Árangursríkara er að setjast niður og ræða málin.

Skýra þarf út fyrir barninu að það er alveg ólíðandi að særa aðra, bæði líkamlega og andlega.  Barnið þarf að skilja að maður ræðst ekki á minni máttar, slíkt er ómannlegt.

Gott er að fá barnið til að setja sig í spor þolenda og ímynda sér hvernig þeim líður. Þannig eflum við samkennd barnsins með öðrum.

Skoðið eigin hegðun og hegðun annarra í fjölskyldunni.

Það er mikilvægt að barnið viti að foreldrarnir eru í sambandi við skólann og fylgjast með framgangi málsins. Ef vel gengur má ekki gleyma að hrósa barninu.